Samen met een paar collega's bereik ik de poort van een stad. Wij zijn begeleiders voor mensen met een beperking.
Als we de stad binnenkomen, bevinden we ons — en de gehele stad — onder een transparante koepel, een glazen stolp als het ware. In het centrum van de stad stroomt een brede rivier. Ik kijk van bovenaf over de hele stad, een futuristisch schouwspel van witte torencomplexen. Tot mijn verbazing wordt deze plek geheel bewoond door mensen met een verstandelijke beperking.
Ik waag me alleen verder de stad in en bevind me nu in een slaapverblijf ter grootte van meerdere gymzalen. De hal is helder, maar toch zacht verlicht. De ruimte is gevuld met grote meerpersoonsbedden, en op een van de bedden zit ik met een bewoner te kletsen. Het is een warm en aangenaam moment.
Terwijl ik nog eens door de stad dwaal, merk ik dat er psychologische attracties te ontdekken zijn. Eén van deze plekken biedt de ervaring gemanipuleerd te worden via lichtstralen. Als ik buiten het gebouw sta, zie ik bewegende lichtstralen door de open deur schijnen. Ik besluit niet naar binnen te gaan.
Nu ben ik samen met een collega en twee inwoners van de stad. We zoeken een uitgang uit de koepel, maar ontdekken dat de stad een gevangenis is. We beklimmen een schuine metalen muur en vinden een luchtventilatiekanaal. We glijden als een glijbaan door het kanaal en dalen af via meerdere niveaus.
Aan het einde vinden we een luik. Als ik erdoorheen ga, kom ik alleen aan de andere kant tevoorschijn. Ik bevind me op het dak van een schuur, bedekt met grind, in mijn woonplaats. Ik klim van het dak en ga richting huis...